Увімкни аудіо

LEGENDA O POWSTANIU PAŃSTWA POLSKIEGO

   Już dawno, dawno temu Słowianie mieszkali na tych terenach. Na czele słowiańskich rodów stali trzej bracia. Ich imiona to Lech, Czech i Rus. To byli mądrzy przywódcy i sprawili, że mieszkańcy byli coraz bogatsi, ale w końcu plemiona słowiańskie były tak duże, że brakowało jedzenia. Bracia postanowili, że poszukają nowych ziem. Oni, ich rodziny i przyjaciele pakowali się i modlili: „O, bogowie, pomóżcie nam!”. Zostawili swoje stare domy i ruszyli w trzy strony świata: Czech poszedł na południe, Rus na wschód, a Lech na północ. Najpierw jechali rycerze Lecha, potem szli wędrowcy: kobiety, starcy i dzieci, na końcu konie i wojownicy.   

    Niestety, podróżnicy mieli bardzo trudną drogę: szerokie rzeki, wielkie puszcze, atakujące wilki. Mijały dni, tygodnie, miesiące. Lech zobaczył, że jego ludzie są zmęczeni, więc powiedział, żeby rozbili namioty. Potem popatrzył wkoło. Zobaczył, że są tam jeziora, a w nich ryby, że są też lasy, zwierzęta, żyzne pola. Postanowił zostać. Wszyscy ucieszyli się, ale chcieli, żeby bogowie dali im jakieś znaki. Wtedy usłyszeli dziwne dźwięki. Podnieśli głowy, zobaczyli gniazdo, a w nim orła i dwa pisklęta. Orzeł rozłożył skrzydła i wyglądał tak wspaniale na tle wieczornego nieba, że zrozumieli: to znak, na który czekali.
   

   W tym miejscu zbudowali miasto: Gniezno, a biały orzeł na czerwonym tle do dziś jest godłem Polski. A nazwa Polanie jest stąd, że potomkowie Lecha, aby zbudować nowe osiedla, musieli wycinać drzewa i w ten sposób tworzyli polany w lesie, na których potem budowali swoje miasta i wsie.