Dziś nie mam humoru. Czuję się fatalnie. Boli mnie głowa, gardło, ciągle sięgam po chusteczki. Przed obiadem poczułam się jeszcze gorzej. Mam chyba gorączkę… Gdzie jest termometr? No tak … Trzydzieści siedem i pięć. Nie będę dzwonić na pogotowie, ale trzeba pójść do lekarza. Idę do przychodni. W recepcji pytam, czy przyjmuje jeszcze internista. Internista przyjmuje w godzinach od 12 do 16. Teraz jest trzynasta dziesięć. Pukam do drzwi, wchodzę. Lekarz pyta, co mi dolega. Mówię, że źle się czuję, ponieważ boli mnie głowa, mam katar i trochę kaszlę. Lekarz musi mnie zbadać. Rozbieram się, oddycham, potem przez chwilkę nie oddycham. Ubieram się. Lekarz pyta, czy mam gorączkę. Odpowiadam, że mam trzydzieści siedem stopni i że bardzo boli mnie gardło. Internista mówi, że takie objawy mogą wskazywać na anginę, dlatego powinnam iść do laryngologa. Nasza laryngolog to sympatyczna i młoda pani Anna Jabłońska . Ona prosi mnie otworzyć szeroko usta, pokazać język i powiedzieć “A” . Otwieram usta i mówię “A Pani Anna s zybko rozpoznaje chorobę i stawi diagnozę. To jest angina: czerwone gardło, bóle, podwyższona temperatura. A do tego jeszcze przeziębienie. Lekarka zapisuje mi receptę. Musze brać aspirynę rano i wieczorem, tabletki i proszki trzy razy dziennie przez cały tydzień, a potem przyjść na kontrolę. Z obawą pytam, czy trzeba chodzić na jakieś specjalne zabiegi albo brać zastrzyki. Pani Anna śmieje się i przekonuje mnie, że nie potrzebuję niczego takiego. Dziękuję lekarce i wychodzę.